Testimonials

Zoektocht naar tijdloze actualiteit – De potloodtekeningen van Janne Martens.
De dril van het arceren: typerend voor de jonge kunstenaar Janne Martens. Met potlood op papier bouwt ze lijn voor lijn haar beelden op. Gearceerde vlakken vormen met scherpe lijnen een neus, een boom of een zuil. Het lijkt haast gebeeldhouwd. Maanden werkt ze aan haar gedetailleerde tekeningen. Grote formaten schuwt ze niet. Haar werk loopt uiteen van lieve vogeltjes en herten tot duistere omgevingen vol personen.

De Renaissance is de grote inspiratiebron. Zo past ze in al haar werk het centraalperspectief toe (alle lijnen verdwijnen in een punt). Naast perspectief ontleent ze veel aan de mythologie en de portretkunst uit deze periode. Janne eigent dit op een eigen manier toe. De portretten reduceert ze tot algemene personen. Twee totaal verschillende types dienen hier als voorbeeld: ridders en voetbalsupporters. De capuchon is de hedendaagse helm. Het hoofddeksel van beide types staat voor Janne symbool voor een strijd, om specifieker te zijn: de strijd van het leven zelf.

Mannen staan alleen of in groepjes bij elkaar in suggesties van landschappen of stedelijke achtergronden, waar precies is niet altijd te duiden. Er gaat een bepaalde dreiging van uit: ze dragen wapens of vlaggen en hun gezichten dragen een grimas van een schreeuw. In de landschappen zijn veelvuldig meerdere verdwijnpunten te ontwaren, echter zonder dat het onoverzichtelijk wordt. Soms duikt kleur op, maar dan zeer summier.

Aan iedere tekening geeft ze een titel, maar het geeft ons geen eenduidig antwoord waar de tekeningen over gaan. Je gaat van een duistere inhoud naar de schoonheid van het getekende, en dat prikkelt: je blijft kijken. Een eigen tekenstijl die opvalt in de huidige snelle beeldcultuur. Janne Martens combineert de hedendaagse realiteit met haar eigen belevingswereld. Alles ingegeven door haar zoektocht naar, zoals een van haar tekeningen de titel draagt: ‘my search for beauty in this modern world’, en daarmee is alles gezegd.Esther de Graaff

Janne Martens schrijft over haar eigen tekeningen: ‘Mijn zwakke punt is het ontbreken van perspectief’. Dit is juist helemaal geen zwak punt maar een sterk punt. De ruimte in haar tekeningen krijgt door een vertekend perspectief een claustrofobische lading mee. De ruimte klopt niet, loopt nergens heen.

Los van het ruimte effect zijn het juist de figuren die allereerst de aandacht trekken. Met aandacht heeft ze haar figuren gemodelleerd. Ze leven, maar ze hebben ook iets stars. Ze dreigen maar goed beschouwd lijken ze ook weer onschuldig. Zou het kunnen dat de getekende wereld een wereld is waar deze kunstenaar zich thuis voelt? Dat ze misschien speelt met clichébeelden? En dat hooligans en voetbalcultuur niet synoniem hoeven te zijn aan geweld. Evenals haar fascinatie met ridders uit vroegere tijden ook geen fascinatie met geweld is, maar met nostalgie van doen heeft?

Een kunstenaar, die slechts met een potlood, zoveel gedachten en illusies weet op te roepen is zowel getalenteerd tekenaar als getalenteerd verhalenverteller. In ieder geval is Janne Martens niet bang, niet bang voor de wereld die zij tekent, niet bang voor clichés en niet bang voor die kleine punt van het potlood op de grote vellen papier.Juryrapport StroomOpwaarts Aanmoedigingsprijs 2012